کاربرد کاست رادیوگرافی در تکنولوژی گذشته

کاربرد کاست رادیوگرافی در تکنولوژی گذشته:

محفظه ای برای نگهداری فیلم های حساس به پرتو ایکس قابل کاربرد در تجهیزات رادیوگرافی آنالوگ است.

در این بخش علاوه بر بررسی کاست هایی که صفحات تشدید کننده را در تماس کامل و یکنواخت با فیلم قرار می دادند، کاست های دیگری که برای اهداف ویژه استفاده می شدند نیز مورد بررسی قرار می گیرد.

وظیفه کاست

1) نگهداری از صفحات تشدید کننده و محافظت آنها در برابر آسیب.

2) جلوگیری از ورود نور به کاست و مه آلوده کردن (سوختن) فیلم.

3) ایجاد تماس کامل و یکنواخت بین فیلم و صفحات تشدید کننده.

4) جلوگیری از آلوده شدن و نشستن گرد و غبار برروی صفحات تشدید کننده.

ساختمان کاست

کاست از یک قسمت قدامی ( Front ) و یک قسمت خلفی ( Back ) تشکیل شده است و این دو قسمت توسط یک لولا به همدیگر متصل شده اند. بر روی سطح پشتی کاست یک ورقه نازک از سرب قرار گرفته است و بر روی آن یک اسفنج پلاستیکی فشرده می چسبد و بر روی آن یک صفحه تشدید کننده روی اسفنج متصل می شود.

قسمت داخلی سطح قدامی کاست که بعضی مواقع به نام کاست ( Cassette well ) شناخته می شود، دارای یک صفحه تشدید کننده و یک قطعه کوچک سربی که برای ایجاد ناحیه بدون تابش بر روی فیلم استفاده می شد، می باشد. این ناحیه برای ثبت مشخصات بیمار بکار گرفته می گردید.

در برخی از کاست ها، زیر صفحه تشدید قدامی کاست نیز یک لایه اسفنج متراکم می گذاشتند. سازنده های مختلف از قفل های گوناگونی برای کاست ها استفاده می نمودند. برای مثال عده ای از آنها قفل های فنری و عده ای دیگر از قفل های میله ای لغزشی،‌ اما در تمام آنها هدف اصلی چیزی نیست جز اینکه در حالت بسته از ورود نور به داخل کاست جلوگیری شود و با فشار اسفنج متراکم تماس کامل و یکنواختی بین فیلم و صفحات تشدید کننده به وجود آورد.

تمامی قسمت های فلزی یا پلاستیک درون کاست باید با رنگ مشکی پوشیده شود تا از انعکاس نور در کاست جلوگیری گردد، باید خاطر نشان ساخت که در نهایت کاست هایی طراحی شدند که در آنها قسمت پشت کاست بصورت خمیده ساخته می شد. این کار باعث ایجاد تماس کامل بین فیلم و صفحه تشدید کننده می گردید.

قسمت قدامی کاست باید دارای ضخامت و چگالی یکنواخت و فاقد هر نوع ناصافی باشد زیرا این ناصافی ها باعث ایجاد تصویر روی فیلم می شود. همچنین به منظور به حداقل رساندن جذب اشعه توسط جدار قدامی کاست بهتر است جدار قدامی کاست را مطابق با استاندارد انگلستان ساخت. بر اساس این استاندارد در صورتی که جدار قدامی کاست از فلز ساخته شده است، ضخامت معادل آلومینیوم آن نباید بیش از 1.6 میلی متر در kVp  60 و در صورتی که از پلاستیک استفاده شود ضخامت معادل آلومینیوم آن نباید بیش از 2 میلی متر باشد.

در آخرین نسل برای ساخت قسمت قدامی کاست از فلزات ( مثلاً آلومینیوم )، ورقه های پلاستیکی یا فیبرکربنی استفاده می شد. زیرا این مواد از مزایای زیر برخوردار بودند:

1) مقاوم و محکم هستند.

2) وزن سبکی دارند.

3) اشعه را به مقدار کم جذب می کنند.

استفاده از کاست های فیبرکربنی موجب کاهش در بیمار به مقدار زیاد می شد زیرا اشعه را به مقدار کمتری جذب می کند به خصوص در کلیوولتاژهای پائین.

قسمت پشتی کاست را معمولاً از پلاستیک یا فلزات تهیه می کردند و بر روی آن یک ورقه نازک سربی قرار می دادند. این ورقه سربی باعث محافظت از فیلم در برابر اشعه های پراکنده و برگشتی از سینی بوکی و سایر قسمت ها می شد.

بر اساس استاندارد انگلستان باید ضخامت سرب در150 کیلو ولت پیک به اندازه 12 میلیمتر سرب باشد.

قفل ها یا نگهدارنده ها در کاست را معمولاً از استیل و لولاها را اصولاً از فلز یا پلاستیک تهیه می کنند همچنین از اسفنج متراکم مصنوعی نیز برای ایجاد حداکثر تماس بین صفحات استفاده می شوند.

انواع کاست ها

برخی از کاستها دارای یک صفحه تشدید کننده می باشند و برای استفاده کردن از فیلم های یک طرفه طراحی شده اند. از این کاست ها معمولاً در ماموگرافی استفاده می شود.

کاست های خمیده که در 2 نوع وجود دارد

نوع اول این کاست ها در مواردی به کار برده می شوند که کاست های معمولی نمی تواند حداکثر تماس بین فیلم و عضو مورد نظر را به وجود آورد مانند تصویربرداری از مفصل زانوی خمیده و نوع دوم از این کاست ها برای بدست آوردن تصاویر کامل در استخوان های مندیبل و ماگزیلا در opg استفاده می شود

کاست های گرید دار:

این کاست ها دارای گریدی از نوع ثابت هستند که در قسمت جلویی کاست قرار گرفته است، محل گرید بین جدار قدامی کاست وصفحه تشدید کننده جلوی کاست می باشد. از این کاست ها در مواردی که سیستم بوکی های معمولی موجود نباشد استفاده می شود ( مثلاً در مواردی که مشغول کار با دستگاه موبایل یا پرتابل هستید).

جزئیات مربوط به گرید مانند نسبت گرید و غیره، می بایست در قسمت خارجی کاست نوشته شده باشد. کاست های گرید دار در اندازه های مشابه با کاست های معمولی موجود هستند.

کاست های چند مقطعی:

بیشترین استفاده این کاست ها در توموگرافی است. در مواردی از این کاست ها استفاده می شود که بخواهیم با تابش، یک سری از تصاویر مربوط به لایه های مختلف بدن داشته باشیم. این کاست ها به گونه ای طراحی شده اند که می توانند بین 3 تا 7 فیلم را به همراه صفحات تشدید کننده و ماده پرکننده فضای بین دو فیلم را در خود جای دهد. ماده پرکننده فضای بین دو فیلم باید از اسفنج شفاف به اشعه با ضخامت بین 5 تا10میلیمتر ساخته شده باشد. فیلم هایی که با فاصله های 5 میلی متر نسبت به هم قرار گرفته اند تصاویری را تولید می کنند که فاصله متقاطع آنها در بدن 5 میلیمتر بوده است و مانند آن، فیلم هایی که با فاصله 10 میلیمتر نسبت به هم قرار گرفته اند تصویر لایه هایی از بدن را با فاصله 10 میلیمتر تولید می کنند.

از کاست های چند مقطعی در تکنیکی به نام رادیوگرافی متعدد هم استفاده می شود. در این روش، کاست را با یک سری از فیلم های مشابه و صفحات تشدید کننده با سرعت متفاوت پر می کنند و در بین آنها از هیچ ماده پر کننده ای استفاده نمی شود. پس از آن با یک بار تابش تصاویری با دانسیته ها و کنتراست های مختلف تولید می شوند،‌ زیرا سرعت صفحات تشدید کننده با هم تفاوت زیادی داشته اند. پس از آن می توان سیستم فیلم/صفحه مورد نظر را برای ایجاد دانسیته های دلخواه انتخاب کرد ( یعنی از استخوان تا بافت نرم ).